دانلود با لینک مستقیم و پر سرعت .
چکیده
در روزگار ما، همهِ ملتها، با هر نظام سیاسی و اجتماعی پیشرفته و یا در حال پیشرفت به مسأله برنامهریزی و اصلاحات آموزشی، با توجه به آخرین روشهای آموزشی و فنی و پ آموزش و پرورش تطبیق به دانشی اطلاق میشود که موضوع آن شناسایی، تحلیل و مقایسه شباهتها و تفاوتهای پدیده های تربیتی در داخل یک نظام آموزشی و یا میان نظامهای آموزش و پرورش کشورهای مختلف جهان با توجه به عوامل اجتماعی، مذهبی، اقتصادی، سیاسی مؤثر در تشکل و پیدایش آنها است.
آموزش عالی در ایران عمدتا" شامل آموزشهای دانشگاهی منتهی به مدارک کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری است. مراکز آموزشی فعال در نظام آموزش عالی ایران عبارتند از:
الف - بخش دولتی
ب - بخش غیردولتی
1- دانشکاه آزاد اسلامی
2- مؤسسات آموزش عالی غیردولتی و غیرانتفاعی
ج - بخش غیرحضوری ( آموزش از راه دور)
منظور از دوره تحصیلی در نظام آموزش عالی مجموعه دروسی است که در چارچوب نظام خاصی برای هر رشته تحصیلی ارائه و به اعطای یک مدرک دانشگاهی منتهی می شود. دورههای تحصیلی در آموزش عالی ایران عبارتند از: کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد، دکتری حرفه ای و تخصصی.
رشتههای مختلفی در دانشگاههای کشور فرانسه ارائه میگردد که هر یک در واحدهای آموزشی وتحقیقاتی جداگانه ای بر رشتههای خاص آموزشی متمرکز شده و اهداف عمومیخاصی را دنبال مینمایند. دانشگاههای کشور فرانسه، برموسسات،کالج ها، دپارتمانها، کتابخانه ها و مراکز تحقیقاتی که توسط شورای نظارت دانشگاه ها نظارت وبررسی میگردند، مشتمل میگردد. هر بخش از دانشگاههای این کشور از اساسنامه وساختار خاص برخوردار میباشد.
در کشور فرانسه فرایند آموزش عالی طی 3 مرحله متوالی به علاقمندان ارائه میگردد:
ـ مرحله نخست آموزشی (آموزش2ساله) دوره آموزش عمومیو جهتیابی است.گواهینامه عمومیتحصیلات دانشگاهی(DEUG) گزینشهای بسیار زیادی را دربر میگیرد.
ـ مرحله دوم آموزشی (آموزش2- 1ساله)، دوره تعمیق وآموزش تخصصی است که آموزشهای عمومیو نهایی فنی و حرفهای را به عنوان پیشفرض ارائه مینماید.مدرک اعطایی، مدرک کارشناسی یاکارشناسی ارشد بوده و مستلزم گذراندن آزمون کنکورعمومیاست.
ـ مرحله سوم آموزشی (آموزش5- 1 ساله) که دوره عالی تخصصی و آموزشی- پژوهشی است.
ـ مرحله چهارم آموزشی (آموزش2- 1 ساله)که بر جهتگیری پژوهشیDEA و یا گذراندن دوره آموزش عالی تخصصی(DESS)منتهی میگردد.
ـ مرحله پنجم آموزشی( آموزش دانشگاهی و پژوهشی مدرک دکتری)
درژاپن، آموزش عالی در دورۀ لیسانس در واقع کسب آمادگی لازم برای شروع زندگی دانشگاهی ( آکادمیک ) در سطوح بالاتر علمی محسوب می شود.دانشجویان معمولاً برای دوره کارشناسی ارشد و دکتری باید امتحان ورودی معینی را بگذرانند. آنها ابتدا به دنبال پیدا کردن استادی هستند که تور می کنند می توانند با او کار کنند و او نیز می تواند نیازهای علمی و حرفه ای آنها را برآورده سازد. نگاه دانشجو به چنین استادی در واقع پذیرش او به عنوان یک سرپرست دلسوز است. دوره های کارشناسی ارشد و دکترا معمولاً به صورت حلقه های کوچکی از دانشجویان هستند که گرد یک استادشکل می گیرند.
مقدمه
بررسی روندهای جهانی در آموزش عالی روشنگر همگانی شدن و بین المللی شدن این بخش از نظام آموزش جهانی است.
با توجه به اینکه فرایند گذار از آموزش عالی سنتی به مرحله تازه ی آن در تاریخ آموزش و تلاش برای سازگاری با مجموعه فرایندهای اجتماعی جدید جهان بستگی دارد. درک وضعیت جدید جامعه انسانی بسیار پیچیده و دشوار شده است؛ و از آن پیچیده تر درک نهادی است که رسالت آن شناخت این پیچیدگی ها و معماهاست. از اینرو ماهیت نوین آموزش عالی، ماهیتی شناختی و معرفتی است. ما در فهم آموزش عالی جدید و تحولات آن درمانده ایم. این بحرانی است که باید به آن صادقانه اعتراف کنیم."
رونالد بارنت-از صاحب نظران برجسته مطالعات آموزش عالی- این مساله را اینگونه توصیف می کند: "مهمترین بحران در آموزش عالی مربوط به شیوه ی ما در فهم آموزش عالی اصول بنیادینی است که به شکل سنتی ایده آموزش عالی بر آن استوار گشته است، و مربوط به شیوه و روشی است که این اصول امروز کوچک و کم ارج شده اند ". در حقیقت آنچه که در جهان امروز اتفاق افتاده است، تغییر بستر اجتماعی آموزش عالی است. مروری بر تحولات آموزش عالی از ظهور اولین دانشگاه در قرن سیزدهم در بولونیای ایتالیا تا به امروز نشان می دهد که آموزش عالی همواره نهادی پویا و متغییر بوده است و همگام با تحول ساختارهای اجتماعی، فرهنگی و معرفتی تغییر کرده است. از این منظر می توان شکل گیری و تحول نقش ها، کارکردها و ساختار نهاد آموزش عالی در جهان را مشاهد کرد.
با توجه به تغییر تدریجی جوامع از جامعه سنتی به جامعه دانش بنیان، می توان انتظار داشت که تقاضای اجتماعی برای دانش و مهارت ها افزایش یافته است و دانشگاه ها در سراسر جهان ناگزیر به گسترش کمی و کیفی خود شده اند. ممکن است ادامه این روند دیگر تنها از عهده دانشگاه ها بر نیاید و در آینده شاهد شکل گیری نهادهایی باشیم که به شکلی وظایف پیشین دانشگاه ها را بر عهده بگیرند. ظهور نظریه های مشارکتی تا حد قابل توجهی به این موضوع دامن زده است و یادگیری تعاملی با تاکید بر بعد اجتماعی آموزش عالی به جای بعد آکادمیک آن، تحولی چشمگیر را در روش های تدریس و آموزش به وجود آورده است . به ویژه آن که با تاکیدی که بر موثرتر بودن آموزش از راه انتقال مهارت های مسوولیت پذیری از فرادهنده به فراگیر یا همان استاد به دانشجو می شود، دیگر با نقش تسهیل کننده استادان رو به رو هستیم، نه نقش «تعلیم دهنده» و معلم.
در روزگار ما، همهِ ملتها، با هر نظام سیاسی و اجتماعی پیشرفته و یا در حال پیشرفت به مسأله برنامه ریزی و اصلاحات آموزشی، با توجه به آخرین روشهای آموزشی و فنی و پیشرفتهای علمی جهان، توجه خاص دارند.
این توجه تقریباً فراگیر و جهانی است و نسبت به دیگر فعالیتهای اجتماعی از اولویت خاص برخوردار است. بررسی تاریخ تحول نظامهای آموزشی جهان نشان میدهد که برای تحقق این امر، بیشتر کشورهای پیشرو از مطالعات و پژوهشهای تطبیقی در زمینه آموزش و پرورش بهره گرفتهاند و از آن به عنوان شرط لازم برای طراحی نظامهای آموزشی نوین خویش نام میبرند و بر لزوم و ضرورت این گونه بررسیها قبل از اقدام به هرگونه اصلاحات آموزشی جامع برای رفع نیازمندیهای رو به رشد اقتصادی، فرهنگی و فنی خویش تأکید میورزند.
امروزه متفکران و متخصصان مراکز تعلیم و تربیت بینالمللی بر ضرورت ایجاد این رشتهِ نوین علمی در مؤسسات آموزش عالی و دانشگاهها در سطوح کارشناسی ارشد و دکترا تأکید میورزند و این تأکید، از اهمیت کار و نقش محققان این رشتهِ علمی در معرفی نظامهای آموزشی موفق جهان، شناخت مسائل آموزش و پرورش، معرفی نوآوریها و روشهای جدید در قلمرو آموزش و پرورش و دستاوردهای شگرف ناشی از آن، حاصل شده است.
گنجاندن درس آموزش و پرورش تطبیقی در برنامهِ درسی دانشجویان رشتههای علوم تربیتی، مدیریت و برنامهریزی آموزشی و علوم اجتماعی در کشور ما حدود سی سال سابقه دارد، لیکن تاکنون به علل عدیده از جمله ضعف آگاهی و اطلاع دقیق از هدفها و کاربرد واقعی بررسیهای تطبیقی آموزش و پرورش و یا دسترسی نداشتن به مطالعات نوین تطبیقی که پژوهندگان معاصر به عمل آوردهاند، این رشتهِ علمی جایگاه به حق خود را به عنوان ابزار لازم برای توسعه و اصلاحات بنیادین آموزشی به دست نیاورده است.
ولی با این حال امیدواریم اینگونه مطالعات با توجه به تأکیدی که برنامهریزان آموزش عالی کشور دارند، بسط و توسعهِ بیشتری یابد و پژوهندگان آموزش و پرورش تطبیقی کشورمان در راستای معرفی این دانش نوین از طریق تألیف و نگارش کتاب و نشر آثار خویش همت گمارند. در حال حاضر، کشور ما یکی از مراحل مهم و اساسی و در عین حال حساس و دقیق خود را در زمینهِ توسعهِ آموزش و پرورش میگذراند. بدیهی است به موازات بسط و توسعهِ نهاد آموزش و پرورش باید به مطالعات تطبیقی آموزش و پرورش دست زد، زیرا اینگونه مطالعات زمینه را برای انتقاد و رفع مشکلات نظام آموزش و پرورش فراهم میکند و ادارهکنندگان چنین دستگاهی را در کشف وتحلیل مسائل تربیتی یاری میدهد. به سخن دیگر، آگاهی از تغییرات و اصلاحاتی که در نظامهای تربیتی کشورهای دیگر رخ داده است و مشکلاتی که آنان در اصلاح و توسعهِ آموزش و پرورش خویش داشته اند و آشنایی با روشها و تدابیری که برای حل این مشکلات به کار بردهاند میتواند ما را در شناسایی مسائل آموزشی و اتخاد تدابیر شایسته برای حل و فصل رضایتبخش آنها، خصوصاً در زمانی که در اندیشهِ بنیاد نهادن نظام نوین آموزشی هستیم، یاری دهد. همچنین این امر میتواند این امکان را فراهم نماید که با ژرفاندیشی نسبت به اصلاحات آموزشی بنگریم و در مقام قانونگذار، برنامهریز و مجری طرحهای آموزشی و ادارهکنندگان کانونهای تعلیم و تربیت با گامهای استوار و سنجیده حرکت خویش را در تأمین خیر و صلاح عمومی آغاز کنیم و همان تجارب را که دیگران با صرف زمان و سرمایهگذاری وسیع به دست آوردهاند، به علت بیاطلاعی، دوباره حاصل ننماییم.
بیسبب نیست که در جوامع پیشرفته و حتی مترقی جهان، هر روز بر وسعت مطالعات و پژوهشهای تطبیقی در آموزش و پرورش بر شمار کانونهای علمی که این قبیل بررسیها را در سرلوحه اشتغالات خویش قرار دادهاند اضافه میشود و سیر تکاملی در این زمینه همچنان ادامه دارد و شمول اینگونه بررسیها از نظر جغرافیایی و منطقهای نسبت به گذشتهِ نه چندان دور فراگیر شده است.
تجزیه وتحلیل و شناخت نظامهای آموزشی از سه نظر اهمیت دارد: نخست اینکه سبب پیشرفت دانش بشری در زمینة شکل گیری و تحول نهادها و پدیده های آموزشی می شود وکمک می کند تا رفتارهای آتی«پیش بینی» شود.دوم اینکه سبب می شود نقاط قوت و ضعف و راه حلهای مشابه و متفاوت آنها شناخته شود و همچنین تجارب آموزشی موفق و نا موفق مشخص شود.سوم اینکه شناخت فرهنگهای مختلف آموزش و پرورش تطبیقی به تفاهم بین المللی کمک می کند.
آیا می توان تجربة آموزشی موفق کشوری را در کشوری دیگر به کار برد؟برای مثال تا چه حد تجربة ژاپن در مورد خصوصی کردن آموزش متوسطه و نیز واحدی کردن آن می تواند در اصطلاحات آموزشی ایران مورد استفاده قرار گیرد؟ آیا آموزش و پرورش تطبیقی می تواند نسخه های آماده ای را از جانب نظامهای آموزشی ای که با تنگناهای زیادی مواجهند ارائه دهد؟
در تاریخ آموزش و پرورش تطبیقی مفهوم اقتباس فرهنگی جای بس مهمی داشته است به نحوی که «تطبیق گران» اولیه مانند ویکتور کوزن و ژولین دوپاری تأکید زیادی در این باره داشته اند.در نیمه اول قرن بیستم متفکرانی نظیر سادلر مفهوم اقتباس فرهنگی یا« استفاده از یک نظام آموزشی در جامعه ای دیگر» را زیر سوال بردند:«ااموری که در خارج از مدرسه قرار دارند از اموری که در درون آن قرار دارند مهمترند؛ آنها توضیح دهنده و تو جیح کنندﺓ اینها هستند». با این بیان، سادلر معتقد بود که مدرسه تنها نهاد آموزشی نیست؛ عمل آموزش و تربیت یک عمل تامّ است و نظام آموزشی تنها بخشی از آن را عهده دار است؛ اگر آموزش و پرورش ملتی دارای ویژگیهای خاصی است به این دلیل است که جامعۀ آن چنین ایجاب می کند.این استدلال سادلر سبب شد که جامعه به صورت یک چهارچوب مرجعی برای توضیح مدرسه درآید:هر نظام آموزشی به تصویری از منش ملی جامعه مربوط است. این طرز فکر که ممتفکران دیگری نظیر کندل و هانس نیز بر آن تأکید داشتند، مدتها آموزش و پرورش تطبیقی را با مشکل مواجه ساخت و سبب شد پویایی فرهنگها و
