لینک پرداخت و دانلود *پایین مطلب*
فرمت فایل:Word (قابل ویرایش و آماده پرینت)
تعداد صفحه:183
فهرست مطالب:
پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران ، به دستور امام خمینی ، مهندس بازرگان مسئولیت تشکیل دولت موقت را به عهده گرفت و این در شرایطی بود که احزاب و گروههای مختلفی در پیروزی انقلاب و سقوط رژیم پیشین سهیم بودند که از گروههای اسلامی را شامل می شد تا لیبرالها، چپ ها و ... اما به دلایلی که در فصل بر شمردیم دولت موقت مجبور به استعفا شد. به عبارت دیگر میانه روی هایی که در دولت موقت گرد آمده بودند یا رای ادامه فعالیت را با توجه به فعالیت گروههای انقلابی اسلامگرا نداشتند . پس از استعفای دولت موقت که در فردای اشغال سفارت آمریکا در تهران توسط دانشجویان موسوم به پیرو خط امام صورت گرفت، اختیار اداره کشور توسط امام خمینی به شورای انقلاب واگذار شد تا تکلیف انتخابات ریاست جمهوری روشن و شخص رئیس جمهور انتخاب شود. انتخابات ریاست جمهوری در 5 بهمن ماه 1358 برگزار و ابوالحسن بنی صدر با اکثریت آراء بالغ بر 75 درصد آراء شرکت کنندگان در انتخابات ، اولین رئیس جمهور تاریخ ایران شد . ابوالحسن بنی صدر به لحاظ گروه بندیهای سالهای اولیه انقلاب در دستهء لیبرالها جای می گرفت به عبارت دیگر آخرین بازمانده لیبرالها در ساختار قدرت از همان ماههای آغازین پیروزی انقلاب که ابوالحسن بنی صدر به انتخاب امام به عضویت شورای انقلاب در آمد . اختلافات آشکاری را با اسلامگراها که اکنون در قالب حزب جمهوری اسلامی در آمده بودند ، پیدا کرده و کم و بیش با یکدیگر اختلاف داشتند . اختلافات بنی صدر و حزب جمهوری اسلامی قبل از انتخاب بنی صدر به ریاست جمهوری بر سر مسائلی چون ولایت فقیه واختیارات او در قانون اساسی که در مجلس خبرگان بدان پرداخته بودند ، آغاز شد و در انتخابات ریاست جمهوری و بعد از آن ادامه داشت با درگیریهای خونین خیابانی، سخنرانیها و مقالات تند بالاخره به حذف بنی صدر از صحنه قدرت در نظام جمهوری اسلامی و فرار بنی صدر از کشور انجامید.
در این فصل اختلافات بنی صدر با حزب جمهوری اسلامی و سایر منتقدان و مخالفان بنی صدر واین حزب بررسی و تحلیل خواهیم کرد. اختلافات عمده این دو گروه را که سکوهای قدرت نظام جمهوری اسلامی پس از رهبری ، را اشغال کرده اند ، خواهیم پرداخت تا با برجسته کردن نقاط اختلاف و بررسی هر یک از آنها ، دلایل سقوط و پس از فرار ابوالحسن بنی صدر ، ریاست جمهوری اسلامی ایران را مشخص کنیم.
1-اختلاف در مجلس خبرگان:
ایده رژیم که براساس نظریه ولایت فقیه آیت الله خمینی ، بنیان گذاشته شده بود ، در مجلس خبرگان به بحث گذاشته شد. این نظریه به طور وسیع توسط نزدیکترین و
عمده ترین طرفداران آیت الله خمینی که درحزب تازه تاسیس جمهوری اسلامی گرد آمده بودند . حمایت می شد اما این نظریه با مخالفت جدی سکولارها، لیبرالهای اسلامی ، چپ ها، روحانیون میانه رو واقلیتهای قومی ، خصوصاٌ کردها، روبرو
شد. (1)
اولین برخورد فکری ایدئولوژیک بنی صدر با روحانیون انقلابی – به ویژه حزب جمهوری اسلامی – در مجلس خبرگان و هنگام بحث درباره میزان اختیارات ولی فقیه و ریاست جمهوری رخ داد . به گفته آیت الله بهشتی : «ایشان در آن مجلس اصرار بلیغ داشت که قانون اساسی بدون ولایت فقیه تصویب شود..... ایشان روز اولی که من اصل پنجم را مطرح کردم ، پشت سر من مقدار زیادی ولنگاری کرده بودند که فلانی این کار را کرد . ایشان – بنی صدر – به خود من اعتراض کردند که تو این سنگ را گذاشتی . من نمی گویم که ایشان با ولایت فقیه موافق اند یا مخالف می گویم لااقل با اینکه این مسئله در قانون اساسی بیاید مخالفت می کردند. (2)
بنی صدر در این خصوص ، در مصاحبه ای اظهار داشت که : من با استبداد مخالفم ، چه از فقیه و چه از خدا مخالفم .....، گفتم آقا چه بود طرحی که آنها آورده بودند ؟ آن را که من با آن مخالفت کردم بیاورید بگذارید جلو ، بگو چه بود که مخالفت کردی؟« سپس بنی صدر موارد مخالفت خود را بر می شمارد و می گوید :
الف ) اختیارات فقیه : آن که باید حوزه دستش باشد ونمی دانم خمس و زکات دستش باشد ومساجد دستش باشد و چنین و چنان –آنها را که اصلاً خود امام زیر بار نرفت و این موضوع رفت پی کارش .
ب) عزل ونصب رئیس جمهور : خوب می پرسم آقا ، اگر این عزل ونصب رئیس جمهور دست فقیه باشد ، پس انتخابات بی انتخابات دیگر . من با این مخالفم وحالا هم می گویم مخالفم ....
ج ) عزل ونصب بی قید و شرط قضات : فرماندهی کل قوا : عرض کنم که ، هفت – هشت مورد اختیارات شمرده بود ... من به او گفتم اولاً اگر فقیه عادل است ، این اختیارات را مطلقاً می خواهد چه کند؟ فرماندهی کل قوا را مرجعش را معین کن که این چه جوری فرمان فرماندهی را اعمال می کند .....من همیشه هم در مجلس می گفتم و هنوز هم می گویم : با استبداد فقیه مخالفم ، با ولایت فقیه موافقم.» (3)
مخالفان بنی صدر معتقد بودند که وی قصد جایگزینی اختیارات رئیس جمهور را به جای اختیارات فقیه داشته است اما بنی صدر معتقد است که با اختیارات گسترده فقیه مخالف است وتلاش وی برای روشن شدن وظایف رئیس جمهور با فقیه بوده است- نه افزایش اختیارات رئیس جمهور – و چهار چوب تصویب شده در قانون اساسی را می پذیرد.(4)
به گفته یکی از مخالفان ، بنی صدر هنگام بحث در باره اختیارات ریاست جمهوری بطور عمده بر محور بودن رئیس جمهوری تاکید داشت و هنگامی که شهید بهشتی اصل مربوط به شرایط رئیس جمهور را به رای گذاشت ، بنی صدر اعتراض کرد که بحث هنوز تمام نشده ومن این شرط را قبول ندارم . برای رئیس جمهور باید فقط یک شرط باشد و آن هم احراز اکثریت آرای مردم است .آیت الله بهشتی به او گفت : « ما دیروز مفصل با هم بحث کردیم . گفتم : وقتی نماینده مجلس یا قاضی باید دارای شرایط خاصی باشد یا رای دهندگان باید شرایطی داشته باشند ، چطور ممکن است رئیس جمهور که دومین مقام نظام جمهوری اسلامی است بدون شرایط و خصوصیات معین باشد و شما قانع شدید» بنی صدر گفت : « نه من قانع نشده ام » ...... همین که بنی صدر به بحث پرداخت و اظهار داشت : « حتی برای رئیس جمهور ، شرط مسلمان بودن هم نباید قایل شد « حجت الاسلام رحمانی بیجار درحالی که فریاد می زد « پسرم شهید شد تا رئیس جمهوری بیاید که ممکن است مسلمان هم نباشد؟» به او حمله ور شد. بنی صدر همچنان بر نظر خود پا می فشرد . سرانجام نظر بنی صدر به رای گذاشته شدو جز دو – سه نفر به آن رای ندادندو غائله ختم شد.(5)
تحقیق در مورد بنی صدر
